Walenty Józef Tarsiński urodził się 2 lutego 1842 r. w Starym Sączu, s. Franciszka Tarsińskiego i Agnieszki Szymańskiej. Absolwent preparandy nauczycielskiej w Tarnowie, którą ukończył w 1860 r. Pracował początkowo w szkołach trywialnych w Wieliczce (1862-1864), w Szczucinie (1864-1875), a następnie od 1875 r. w Tarnowie, gdzie był nauczycielem, a potem kierownikiem szkoły im. T Kościuszki. Aktywny członek działającej przy Radzie Miejskiej w Tarnowie Komisji Ogrodowej. Pracował od początku istnienia w szkole ogrodniczej (1881-1893). W Iatach 1881-1890 był dyrektorem placówki; potem uczył arytmetyki, geometrii i higieny. Z zamiłowaniem pielęgnował swój ogród, w którym hodował drzewa owocowe. 6 lutego 1884 r. w Tarnowie poślubił Bogumiłę Kubalską. Zmarł 9 maja 1903 r. w Tarnowie, niestety jego grób nie zachował się

Wojciech Szymon Maciaszek urodził się 25 października 1858 r. w Uściu Solnym, s. Tekli Maciaszek. Początkowo uczył się w rodzinnej miejscowości, a następnie rozpoczął naukę ogrodnictwa w 1874 r. w szkole pomologicznej w Łańcucie, potem w 1876 r. ukończył 2-letni kurs nauk w szkole ogrodniczej w Czernichowie i odbył jednoroczną praktykę w ogrodach p. Meyne w Oedenbur gu (ob. Sopron, Węgry) jako stypendysta członek Towarzystwa Rolniczego Krakowskiego (do końca grudnia 1877), następnie dwuletnią praktykę przy ogrodzie botanicznym w Krakowie i jednoroczną praktykę (do września 1880) przy botanicznym w Warszawie pod kierunkiem Edmunda Jankowskiego. W l. 1880-1882 pracował w charakterze ogrodnika w majątku hr. Stanisława Kossowskiego na Litwie. Po zwiedzeniu kilku ogrodów w Niemczech i odbyciu kilkumiesięcznej praktyki w ogrodzie Van Houtte w Gandawie, uczył się w l. 1883-1886 w szkole ogrodniczej w Wersalu (École nationale d'horticulture de Versailles), którą ukończył z patentem. Przez 10 miesięcy pracował u Villmorina w Wersalu, po czym zwiedziwszy niektóre ogrody we Francji i Anglii od 1 września 1887 r. został starszym ogrodnikiem w ogrodach w Łańcucie, gdzie pracował do 1 maja 1889 r. Po wygranym konkursie 20 stycznia 1890 r. objął funkcję kierownika, potem dyrektora Krajowej Szkoły Ogrodniczej w Tarnowie. Ponadto uczył warzywnictwa, sadownictwa, kwiaciarstwa, uprawy uprawy chmielu, uprawy wikliny koszykarskiej i pszczelnictwa. Na tym stanowisku pracował do 1919 r. W 1910 r. był sędzią na francuskiej wystawie pomologicznej w Paryżu, wielokrotnie nagradzany. Od 1920 r. prowadził własny zakład ogrodniczy. Przeniósł się wówczas do Torunia. Pełnił obowiązki Naczelnika Wydziału Ogrodnictwa przy Pomorskiej Izbie Rolniczej w Toruniu. Zmarł 20 listopada 1924 r. w Toruniu.

Józef Drewko urodził się 26 marca 1876 r. w Tarnowie, s. Józefa Drewki i Anny Gajdzik. Ojciec był z zamiłowania ogrodnikiem. Ukończył 7-klasową szkołę ludową, a w l. 1891-1895 uczył się w Seminarium Nauczycielskim Męskim w Tarnowie, a naukę uzupełnił podczas specjalnych kursów ogrodniczych w Krakowie. Uczestniczył też w rocznych kursach zawodowych organizowanych w Tarnowie, Krakowie i Zaleszczykach. W latach 1895-1897 pracował jako młodszy nauczyciel w szkole w Tuchowie, egzamin na nauczyciela zdał 1 października 1897 r. W latach 1898-1901 pracował jako nauczyciel w SP w Kowalowej, a w latach 1901-1905 w SP w Siemiechowie. W 1906 r. został powołany na wykładowcę przedmiotów ogrodniczych w Szkole Rolniczej w Suchodole k. Krosna (ob. KPU w Krośnie). W latach 1914-1918 był oficerem armii austriackiej. Przez dowódcę został wyznaczony do prowadzenia ogrodów kleparowskich we Lwowie, które służyły do uprawy warzyw dla wojska. W tym czasie prowadził także wykłady dla nauczycieli i instruktorów oświaty rolniczej. Propagował idee ogrodnictwa na terenie całej Galicji, zapraszany do odczytów przez Małopolskie Towarzystwo Rolnicze we Lwowie i w Krakowie. W 1920 r. przez Ministra Rolnictwa został mianowany dyrektorem Państwowej Szkoły Ogrodniczej w Tarnowie, którą pełnił do 1930 r. W swojej pracy na stanowisku dyrektora wyróżniał się wielką pracowitością. Kierowana przez niego szkoła prezentowała się okazale podczas Wystaw Ogrodniczych organizowanych we Lwowie, w Krakowie oraz w Poznaniu. Przyjaźnił się z Sanguszkami i był zapraszany do pałacu celem projektowania i ubierania salonów w kwiaty podczas różnych uroczystości.

Opracował wiele książek i broszur z dziedziny ogrodnictwa i przetwórstwa, najbardziej znana, to publikacja pt. Wyrób win owocowych. 18 sierpnia 1897 r. w Tuchowie poślubił Marię Grzymała- Siedlecką, siostrę pisarza Adama Grzymały Siedleckiego. Był członkiem wielu towarzystw ogrodniczych, m.in. Okręgowego Towarzystwa Rolniczego w Tarnowie, Towarzystwa Rolniczego w Krakowie i w Warszawie. Za swoją pracę otrzymał Złoty Krzyż Zasługi. W 1931 r. w związku z problemami zdrowotnymi przeszedł na emeryturę i przeprowadził się do Wojnicza, gdzie wybudował dom i zaprojektował sad, złożony m.in. z 56 odmian jabłoni, 17 odmian leszczyny i wielu innych. Trudnił się też hodowlą jedwabników i pszczelarstwem. W 1934 r. został przez starostę tarnowskiego powołany na kierownik komitetu pomocy dla odbudowy zniszczeń powodziowych. 8 września 1948 r. w Biadolinach poślubił Marianne Baran (1915-1986). Zmarł 1 marca 1969 r. w Wojniczu, spoczywa na miejscowym cmentarzu.

Stanisław Szymański urodził się 7 maja 1898 r. w Łodzi, s. Antoniego Szymańskiego i Anastazji. Ukończył Gimnazjum Filologiczne Towarzystwa "Oświata" w Łodzi. Naukę gimnazjalną przerywał dwukrotnie, wstępując w szeregi polskiej armii. W 1981 r. w czasie rozbrajania Niemców oraz w 1920 r. podczas wojny polsko-bolszewickiej. Po złożeniu egzaminu dojrzałości przed Ministerialną Komisja Egzaminacyjną w Warszawie, w 1921 r. zapisał się na Wydział Leśny Uniwersytetu Warszawskiego, a po roku nauki przeniósł się na Wydział Matematyczno-Przyrodniczy. Studia ukończył w 1924 r. W latach 1925-1929 pracował jako nauczyciel w Państwowym Gimnazjum im. Komeńskiego w Lesznie. Od 1 maja 1930 r. objął posadę nauczyciela w Państwowej Szkole Ogrodniczej w Tarnowie, gdzie pracował do 1947 r. Od 1 lutego 1931 r. do czerwca 1947 r. pełnił funkcję kierownika, następnie dyrektora. W latach 1948-1962 dyrektor Spółdzielczego Liceum Przetwórstwa i Handlu Ogrodniczego drugiego stopnia, potem przemianowanego na 3-letnią Zasadniczą Szkołę Przetwórstwa Owocowo-Warzywnego w Tymbarku. Zmarł nagle 8 czerwca 1962 r. w Tymbarku.

Antoni Stanisław Kosiński urodził się 19 lutego 1910r. w Nasielsku, s. Edmunda Kosińskiego Józefy Grabowskiej. Uczył się w Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie. Rozpoczął studia na SGGW w Warszawie, a następnie przeniósł się na Uniwersytet Wileński, który ukończył w 1935 r., uzyskując tytuł inż. agronoma. W1. 1928-1936 instruktor w Izbach Rolniczych, w 1936 nauczyciel w Szkole Rolniczej w Kuszelewie. Pracował jako redaktor naczelny pisma Gazeta dla Hodowców w Warszawie 1936-1937, kierownik Przykładowego Gospodarstwa Hodowlanego w Ciemnem 1936-1939. Opublikował powieść Przełom (Warszawa 1938). W czasie II wojny światowej znalazł się w niewoli niemieckiej podczas okupacji Warszawy, zbiegł z Oflagu II za granicę. W l. 1940-1945 w Wojsku Polskim, początkowo w Palestynie i w Libanie. W l. 1943-1944 studiował chemię rolniczą na uniwersytecie amerykańskim w Bejrucie. W l. 1946-1947 wykładowca Polskiej Szkoły Rolniczej w Glasgow Szkocji. W 1947 r. wykładowca w Gimnazjum Rolniczym w Wacynie. Miał zostać mianowany na dyrektora Państwowego Gimnazjum Ogrodniczego w Baglewicach. Dyrektor Gimnazjum Ogrodniczego w Gumniskach od 1 lipca 1947 r., przeniesiony 22 października 1947 r. na naczelnika Wydziału Oświaty Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku. W Tarnowie-Gumniskach pracował wraz z żoną Jadwigą. Potem osądzony przez władze PRL o nadużycia władzy i skazany. Dalszy los nieznany.

Stanisław Robert Ropelewski urodził się 8 czerwca 1902 r. w Bielusze k. Radomia, s. Mariana Ropelewskiego i Marii Braziewicz. Uczył się w SP w Radomiu, następnie w 1921 r. ukończył 8-klasowe Gimnazjum realne w Radomiu. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej z 1920 r. W 1926 r. ukończył Szkołę Główną Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, uzyskując tytuł mgra inż. rolnika o specjalności hodowla zwierząt. Oprócz tego ukończył Kurs Pedagogiczny w I. 1930-1932 oraz Kurs Pedagogiczny w Pszczelinie w 1948 r. Jego żona Maria Majkut (1910-1977) także była nauczycielem.  W l. 1926 1928 pracował w majątku Pomorzany k. Wierzbicy w charakterze zarządcy folwarku. W okresie od 1 sierpnia 1928 do 25 stycznia 1929 r. byl praktycznym nauczycielem w Powiatowej Szkole Rolniczej w Wacyniu. Od 16 stycznia 1929 r. do 30 czerwca 1935 r. pracował w Powiatowej Szkole Rolniczej w Zwoleniu jako nauczyciel. Od 1 lipca 1935 r. pelnil funkcję zorganizowanej przez siebie Szkoły Rolniczej w Wojniczu, która od 1 września 1945 r. została przemianowana na Gimnazjum Rolnicze. Pracował tam do 31 marca 1948 r. W okresie okupacji zaangażowany w działalność AK w charakterze pracownika aprowizacji, przyjął ps. 'Ster'. Od 1 kwietnia 1948 r. dyrektor Gimnazjum, potem Liceum Ogrodni czego w Tarnowie-Gumniskach, funkcję tę pełnił do 31 sierpnia 1964 r., kiedy to przeszedł na emeryturę. W Gumniskach jako nauczyciel uczył ekonomii politycznej, rolnictwa, hodowli. Udzielał się społecznie, był m.in. członkiem Samopomocy Chłopskiej, radnym Miejskiej Rady Narodowej. Pod koniec życia mieszkał w Lesznie. Zmarł 4 lipca 1986 r. w Lesznie, spoczywa na cmentarzu w Tarnowie-Krzyżu.

Franciszek Szczutowski urodził się 16 lipca 1927 r. w Wąpielsku k. Rypina, s. Władysława Szczutowskiego i Stefanii Mączyńskiej. Pochodził z rodziny o korzeniach szlacheckich, wywodzącej się z Pomorza. W dzieciństwie pracował w gospodarstwie rolnym swojego ojca, uczył się w SP w Wąpielsku. Podczas II wojny światowej w l. 1942-1935 jako czternastolatek został wywieziony na roboty przymusowe do III Rzeszy. W l. 1946-1948 pracował w PGR Ruskowo w charakterze ogrodnika. Po zakończeniu wojny uczęszczał do Technikum Ogrodniczego w Płocku 1950 1951, a następnie w Tarnowie-Gumniskach 1951-1953. W 1959 r. ukończył studia na Wydziale Ogrodniczym Akademii  Rolniczej w Poznaniu, uzyskując tytul mgra inż. i podjął pracę nauczycielską. W l. 1959-1960 pracowal jako asystent w Stacji Hodowli Roślin w Nochowie (Śrem), następnie kierownik produkcji w PGR w Skąpem. W I. 1960-1961 dyrektor Zasadniczej Szkoły Rolniczej w Brniu k. Dąbrowy Tarnowskiej. W l.1961-1971 pracował w Tarnowie w szkole ogrodniczej, początkowo jako nauczyciel sadownictwa i szkółkarstwa, a w l. 1964 1971 pelnił funkcję dyrektora szkoły. W momencie powstania województwa tarnowskiego przez kilkanaście lat pelnil funkcję tarnowskiego Kuratora Oświaty. Jak sam mawial, praca w oświacie byla dla niego wielką pasją. Znający Go wiedzieli, że Jego największym zamiłowaniem, wręcz pasją było szkółkarstwo. Przez prawie 40 lat prowadził wzorcową szkółkę drzew owocowych, a spod jego ręki wyszło dziesiątki tysięcy drzew, które do dziś rosną i owocują w rejonie Kielc i Nowego Sącza, a to wymagało cierpliwośći, pokory i pracowitości. Jak napisano w szkolnym wspomnieniu: "Jego niezwykła osobowość została ukształtowana w dużej mierze przez czasy, w których przyszło mu żyć, a także przez niełatwe życiowe doświadczenia". Zmarł 30 sierpnia 2020 r. w wieku 93 lat, spoczywa na cmentarzu w Tarnowie-Krzyżu. 

Aleksander Rabiej urodzony 26 lutego 1934 r. w Chrobrzu, s. Franciszka Rabicja i Józefy Remian. Uczył się w SP w Chrobrzu, a następnie naukę kontynuował w Państwowym Liceum i Gimnazjum w Pińczowie. W 1956 r. ukończył Wydział Ogrodniczy Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, uzyskując dyplom inżyniera ogrodnictwa. W 1966 r. ukończył Wyższą Szkołę Rolniczą w Krakowie, uzyskując tytuł magistra nauk agrotechnicznych. W 1975. ukończył także Kurs Pedagogiczny na WSP w Krakowie. Żona Anna Klacza ur. w 1940 r. także była nauczycielem ZSOR. W latach 1956-1957 pracował jako referent w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Skupu Owoców i Warzyw w Świdnicy, potem w l. 1957-1959 na stanowisku inspektora agronoma ds. produkcji ogrodniczej w Powiatowym Zarządzie Rolnictwa w Pińczowie. W l. 1961-1966 był nauczycielem w Zespole Szkół Ogrodniczych w Cadzynowicach k. Kazimierzy Wielkiej. Od 1 lipca 1966 r. do 31 sierpnia 1986 r. nauczyciel w Państwowym Technikum Ogrodniczym w Tarnowie-Gumniskach. W l.1972-1978 pełnił funkcję dyrektora ZSOR, w skład którego od 1975 r. weszło wiele szkół filialnych.

Władysław Piotr Woźny urodził się 30 stycznia 1941 r. w Łęgu Tarnowskim, s. Franciszka Woźnego i Bronisławy Schab. Uczył się w SP w Żabnie i w Łęgu Tarnowskim. Następnie naukę kontynuował w Liceum Pedagogicznym w Tarnowie, które ukończył w 1960 r. W l. 1960-1965 studiował filologię polską na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uzyskał tytuł magistra. To wówczas współtworzył studencki teatr Scena Narratora". Projektował scenografię i był współreżyserem kilku sztuk. W l. 1984-1985 uczęszczał na 3-semestralne Studium Podyplomowe na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, dotyczące dziejów Polski i powszechnych. W 1964. poślubił Marię Długosz.

W I. 1965-1966 pracował w Zasadniczej Szkole Zawodowej w Sandomierzu, w l. 1966-1967 w Technikum Rolniczym w Mokoszynie, gdzie pracowała już jego żona Maria. Od września 1967 r. Woźnowie przenieśli się do Tarnowa i pracowali w Technikum Ogrodniczym w Gumniskach do 31 sierpnia 1997 r. W. Woźny początkowo był wychowawcą i kierownikiem internatu 1967-1970, potem krótko nauczycielem j. polskiego, wreszcie przez wiele lat uczył historii i wiedzy o społeczeństwie. W l. 1971-1978 zastępca dyrektora, a w l. 1978-1992 dyrektor szkoły, nazywanej wówczas Zespół Szkól Ogrodniczo-Rolniczych, w skład którego wchodziły liczne filie w okolicznych miejscowościach.

Dzięki zaangażowaniu dyrektora tarnowska szkoła nawiązała współpracę partnerską ze szkołami o podobnym profilu  na Węgrzech (polowa la 70 XX w.) oraz na Słowacji (1988).

W. Woźny był nie tylko i nauczycielem historii. Za czasów jego dyrektorowania całe otoczenie szkoły - piękny Park Sanguszków nabrał szczególnej estymy. Wraz z wieloma współpracownikami zadbał o nasadzenia kwietników wokół szkoły oraz rozpoczął odtwarzanie przedwojennego rosarium jak również hodowlę roślin, które były tam za czasów Sanguszków.

Od 1975 r. W. Woźny realizował wraz z nauczycielami ZSOR coroczną wystawę pn. „Bukiety…”.  z dodaniem kolejnego roku. Przeprowadził też wiele niezbędnych remontów i konserwacji, w tym za czasów jego dyrektorowania wykonano nową elewację pałacu, odrestaurowano figurę Maryi, a z południowej strony pałacu odnowiono posąg Hermesa.

W 1981 r. przypadał okrągły jubileusz 100-lecia powstania szkoły. W. Woźny, jako dyrektor najstarszej placówki tego typu w Polsce - Tarnowskiej Szkoły Ogrodniczej, jak lubił ją określać, przygotował się do tej uroczystości znakomicie. Powołał do istnienia komitet jubileuszowy, na którego czele stanął i rozpoczął zbieranie materiałów do opracowania pierwszej w jej dziejach monografii. Uroczysta gala jubileuszowa odbyła się w Pałacu Sanguszków w dniach 26-27 września 1981 r.

13 lipca 1990 r. dyrektor Woźny gościł wraz z pracownikami w gumniskim pałacu Klaudię Sanguszko oraz jej syna Pawła Sanguszko, mieszkających w Brazylii. W czerwcu 1992 r. w tarnowskiej Galerii BWA w Pasażu miała miejsce wystawa „Róże-Różom”, zorganizowana przez dyrektora Woźnego w związku ze 110-leciem istnienia szkoły.

Dyrektor Woźny najbardziej chlubił się swoimi dokonaniami na niwie florystycznej. Swoje pokazy bukieciarskie umiał połączyć z pracą dyrektora. Wraz z gronem pedagogicznym dokładał wszelkich wysiłków i starań, by zachować historyczny styl wnętrza Pałacu Sanguszków i jego otoczenia, które tworzyły kwietne gazony, rozety, meandry, rabaty, pergole i rozległy park.

Z czasem pasja florystyczna W. Woźnego zaczęła wychodzić poza Gumniska. W l. 1992-1995 W. Woźny miał okazję po raz pierwszy prezentować swoje kompozycje w Poznaniu podczas organizowanej w tym mieście prestiżowej Krajowej Wystawy Ogrodniczej. Ukoronowaniem pasji florystycznej W. Woźnego był pokaz kompozycji z zasuszonych roślin przygotowanych pod jego kierunkiem przez Warsztaty Bukieciarskie ZSOR w Tarnowie wraz z redakcją miesięcznika Nowa Wieś" podczas Międzynarodowych Targów Rolno-Przemysłowych Polagra '96  w Poznaniu w drugiej połowie września 1996 r.

W okresie od 1 kwietnia 1998 r. do 28 lutego 2006 r. W. Woźny współpracował z tarnowską Firmą Ogrodniczą „Hortar". W 1998 r. uzyskał w Warszawie Certyfikat ukończenia kursu bukieciarskiego zorganizowanego przez kwartalnik Bukiety" oraz Katedrę Roślin Ozdobnych Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Jego oryginalność i talent chcieli zobaczyć inni. Bywał na różnych pokazach i wernisażach. W l. 1999-2004 wystawiał swoje prace florystyczne w Łazienkach Królewskich w Warszawie. Bukieciarskie kompozycje W. Woźnego były prezentowane w różnych instytucjach i kościołach Tarnowa oraz w innych miastach, np. w Sandomierzu, Lublinie, Poznaniu, we Wrocławiu i w Warszawie. Za tę działalność został doceniony już w listopadzie 1994 r. Podczas Jubileuszowej XX Wystawy „Bukiety '94" krakowskie Towarzystwo Ogrodnicze uhonorowało Władysława Złotym Medalem, który bardzo sobie cenił. Otrzymał 1. miejsce na wystawie HORTI EXPO 2000 w Warszawie za przygotowanie kolekcji palm wielkanocnych. W 1996 r. W. Woźny opracował jeszcze 115-letnią historię szkoły. Po raz ostatni wystąpił na jubileuszu 125-lecia szkoły w październiku 2006 r. przedstawiając w swoim wystąpieniu zasługi poprzednich dyrektorów szkoły. Wiele kompozycji i rad bukieciarskich było prezentowane w ogólnopolskich magazynach florystycznych.

Władysław Woźny odszedł po długiej i ciężkiej chorobie 8 września 2007 r.,  spoczywa na cmentarza parafialnym w Tarnowie Rzędzinie. Staraniem żony Marii, Kazimierza Długosza - szwagra, dzięki ofiarności rodziny, przyjaciół, znajomych i absolwentów, we wrześniu 2009 r. ukazał się niezwykły album o niezwykłym człowieku, zatytułowany „bo piękno na to jest, by zachwycało".

Jerzy Sokoła urodził się w Tąpkowicach 15 września 1956 r. s. Władysława Sokoły i Genowefy. Uczył się w SP w Pyrzowicach, a następnie kontynuował naukę w Technikum Mechanicznym w Tarnowskich Górach. Z pewnością nie wiedział wówczas, że dalsze swoje życie zwiąże z Tarnowem. Po ukończeniu nauki podjął na krótko pracę w Przedsiębiorstwie Wyrobów Metalowo-Elektrycznych „Prodrym” w Sosnowcu. Pragnął uczyć się dalej i rozpoczął studia na Wydziale Techniki i Energetyki Rolnictwa w zakresie eksploatacji maszyn rolniczych na Akademii Rolniczej w Krakowie, które ukończył obroną pracy 26 marca 1982 r. W tym czasie wziął ślub i wraz z żoną Bożeną przeniósł się w okolice Tarnowa. Początkowo nie mógł znaleźć pracy, trudniąc się m.in. stolarką u wujka. W końcu udało się podjąć pracę w charakterze nauczyciela mechanizacji i nauki jazdy w Zespole Szkół Ogrodniczo-Rolniczych w Tarnowie-Gumniskach. Do pracy tarnowskiej Szkole Ogrodniczej przyjmował Go dyrektor Władysław Woźny 2 września 1982 r. W 1985 r. został zastępcą dyrektora Zespołu Szkół.  Początkowo zajmował się Wydziałem Zaocznym, a od 1988 r. szkołami filialnymi. 1 sierpnia 1992 r. został dyrektorem Zespołu Szkół Ogrodniczo-Rolniczych. Zapewne nie przypuszczał, że prawie na ćwierć wieku. Przez cały czas się dokształcał i co istotne - uzyskiwał bardzo wysokie wyniki: 30 czerwca 1994 r. ukończył Studia Podyplomowe z zakresu informatyki na WSP w Krakowie, 12 listopada 1997 r. Studia Podyplomowe z zakresu marketingu artykułów rolno-spożywczych na Akademii Rolniczej, a 30 listopada 1998 r. Studia Podyplomowe z zakresu ekonomicznych i prawnych podstaw integracji europejskiej w aspekcie rozwoju terenów wiejskich również na Akademii Rolniczej.

To były trudne lata 90. XX w. Szkołę trzeba było przebranżowić, aby mogła wytrzymać konkurencję i duch nowych czasów. Postawił na ekonomię i marketing, co zaowocowało powołaniem Liceum Ekonomicznego, a w dalszej perspektywie klasami agrobiznesu, architektury krajobrazu, hotelarstwa. Było coraz mniej chętnych do tradycyjnego technikum ogrodniczego. Transformacja obejmowała też zmianę własności szkoły od ministerstwa rolnictwa, poprzez oświaty, na samorządzie miasta Tarnowa kończąc. Początkowo J. Sokoła dyrektorował Zespołowi Szkół, w skład którego - oprócz szkoły w Gumniskach- wchodziły też szkoły filialne w Brniu, Ciężkowicach i Ryglicach. W 1999 r. ustalona została nowa nazwa szkoły: Zespół Szkół Ekonomiczno-Ogrodniczych, która obejmowała technikum, liceum i klasy zawodowe. W tym czasie J. Sokoła oprócz dyrektorowania uczył techniki biurowej i marketingu.

Początkowo miał pod swoją pieczą otaczający pałac Park Sanguszków, gospodarstwo pomocnicze, działające przy szkole oraz internat, które z czasem przejęły we władanie władze Tarnowa. Dyrektor Sokoła kontynuował dzieło swojego poprzednika i aż trzykrotnie gościł w budynku szkolnym księżną Klaudię Sanguszko wraz z synem Pawłem. W ostatnich latach dzięki jego zabiegom udało się wyremontować dach budynku szkoły. Doprowadził do użyteczności kaplicę pałacową, w której od 1999 r. odbywają się nabożeństwa szkolne. Ufundował także do jej wyposażenia portret św. Jana Pawła II. Pracował w tarnowskim „Ogrodniku" przez 34 lata, z czego przez 24 lata jako dyrektor placówki.

Za swoją pracę dyrektor Sokoła był wielokrotnie uhonorowany m.in. Nagrodami Dyrektora Wydziału Rolnictwa Urzędu Wojewódzkiego, Prezydenta Tarnowa, Medalem KEN w 2007 r. i Nagrodą Ministra Edukacji Narodowej w 2009 r. Dalszą karierę przerwała rozwijająca się choroba. Przeszedł na emeryturę we wrześniu 2016 r. J. Sokoła zm. po długiej i ciężkiej chorobie 2 maja 2018 r., spoczywa na miejscowym cmentarzu w Wierzchosławicach.